‘Je handtekening onder twaalf miljoen zetten als vrijwilliger is best een dingetje’

Jasper van Waardenburg is vader van vier kinderen, onderwijskundig teamleider bij een mbo in de regio Rotterdam en is op vrijwillige basis toezichthouder bij de stichting Openbaar Primair Onderwijs Papendrecht Sliedrecht (OPOPS) waar negen basisscholen onder vallen.  

  “De school van mijn kinderen zou een paar jaar geleden gaan sluiten. Daar vonden wij als ouders natuurlijk wel wat van en vanuit de MR, waar ik destijds in zat, zijn we daar mee aan de slag gegaan. Het is gelukt om de basisschool open te houden, superfijn natuurlijk. Niet veel later kreeg ik de vraag ‘goh Jasper, zou je het niet toevallig leuk vinden om in het bestuur te komen van de OPOPS, er is een plekje vrij.’ Ik ben gestopt met de MR en doe deze functie nu sinds 2018. Eerst als lid van het toezichthoudend bestuur, daarna als toezichthouder. Dit jaar zijn we vanwege de code Goed Bestuur in het primair onderwijs van een one tier overgestapt op een two tier board. De overgang viel alles mee, omdat we van tevoren al een beetje zijn gaan oefenen. Wel moesten we nog op zoek naar een nieuwe bestuurder, maar dit is gelukt. En met de oud-wethouder van Onderwijs, een controller en voormalig lector van een hogeschool hebben we denk ik een mooi team samengesteld.”

Andere pet

“Als toezichthouder ben je klankbord, sparringpartner en werkgever voor het dagelijkse bestuur. Ik vind het soms lastig om hier een goede balans in te vinden. Hoe zorg je ervoor dat je het bestuur wél controleert, maar niet té veel op de huid zit? En hoe zorg je ervoor dat je de juiste informatie krijgt, met name als het wat minder goed gaat? Dat is best een uitdaging. Ik ben overigens blij dat ik nu toezichthouder ben. Ik heb als voorzitter van de bestuursvergadering een keer mijn handtekening moeten zetten onder twaalf miljoen. En dat is best een dingetje, helemaal als vrijwilliger. Mijn huis kostte een flink stuk minder en dát vond ik al een pittige handtekening. Ik ben dus blij dat ik die verantwoordelijkheid niet meer heb. Ook ben ik erachter gekomen dat het lastiger is om als ouder van mijn schoolgaande kinderen naar de school te mailen. Ik heb nu toch een andere pet op en ik kan best over iets klagen, maar ja aan het einde van het jaar sta ik wel als toezichthouder bij de nieuwjaarsreceptie iedereen een handje te geven.”

Lastige keuzes

“De stichting komt uit zwaar weer. Dat was lastig, maar het gaat nu goed. Nieuwe uitdaging is om het geld om het lerarentekort te verhelpen in te zetten. Begrijp me niet verkeerd, we zijn er erg dankbaar voor, maar naast dat de regels niet altijd duidelijk zijn vanuit de overheid en ze nog wel eens veranderen, hebben we nou juist om te besparen de afgelopen jaren bepaalde keuzes moeten maken, zoals minder vaste contracten. Hoe trek je bovendien nieuwe mensen aan als er geen mensen zijn? Hoe kan ik die zij-instromer een baan garanderen als ik ‘slechts’ voor twee jaar budget heb? En als we gaan investeren in personeel die vervolgens willen doorstromen, wie vervangt deze mensen dan? Gelukkig hóef ik deze beslissingen dus niet te nemen, maar ze alleen te controleren. Maar je begrijpt dat dit voor het onderwijs soms lastige keuzes zijn. Het is al met al een flinke verantwoordelijkheid, maar ik vind het leuk en leerzaam. Ik ben voorstander van goed openbaar onderwijs voor alle kinderen zodat ze zich maximaal kunnen ontplooien en vind het mooi om hier een bijdrage aan te kunnen leveren.”  

---

De nieuwste editie van Goed Bestuur en Toezicht die in juni is verschenen staat in het teken van de vrijwillige bestuurder en toezichthouder. De komende tijd verschijnen er portretten van vrijwillige bestuurders en toezichthouders op het Platform voor Governance. Waarom doen zij dit werk op vrijwillige basis? Wat zijn hun drijfveren? En waar lopen ze tegenaan? Houd de website en de nieuwsbrief de komende tijd in de gaten.