Op de stoel van de bestuurder

Een voorzitter van de raad van commissarissen die buiten het bestuur om fusieplannen bespreekt met zijn of haar evenknie bij een andere organisatie, of een RvC-lid met HR in de portefeuille die een nauwe relatie onderhoudt met de voorzitter van de ondernemingsraad. Bij dit soort praktijken hoor ik vaak dat een commissaris ‘op de stoel van de bestuurder gaat zitten’. Een commissaris behoort immers toezicht te houden en zou de ontwikkeling en uitvoering van beleid aan de bestuurder moeten overlaten. Maar waar ligt de grens tussen een betrokken of een bemoeizuchtige commissaris zijn? Wanneer kunnen gedragingen worden beschouwd als (mee)besturen?